Op de laatste dag van het jaar 2003 beviel Jolanda Spek van haar eerste kind. De bevalling was traumatisch zoals dat heet. Ze hield er onder meer een totaalruptuur aan over. Later bleek dat door de opgelopen beschadigingen ook verzakkingen van de voor- en achterwand waren opgetreden. Na de bevalling had Jolanda tekenen van ontlastingsincontinentie.

Begrip voor de ontlastingsincontinentie

De spreekwoordelijke roze wolk was ver weg. “Ik wilde er zo snel mogelijk wat aan doen en werd daarom in eerste instantie doorverwezen naar een bekkenbodemfysiotherapeut. Ik deed trouw mijn oefeningen, maar het had geen enkel effect.” Jolanda was na haar bevallingsverlof weer aan het werk gegaan. Ze vertelde op haar werk meteen wat er aan de hand was. Door haar aandoening moest ze immers veelvuldig naar het toilet. “Juist door open kaart te spelen, ontmoette ik veel begrip. Als je het niet vertelt, dan begrijpen mensen bijvoorbeeld niet dat je naar het toilet moet rennen terwijl je met elkaar in gesprek bent.” Maar veel activiteiten werden door haar ontlastingsincontinentie lastiger te ondernemen. “Winkelen ging eigenlijk niet. Ik had steeds de angst dat ik naar het toilet zou moeten en te laat zou zijn.”

De behandeling van Jolanda’s incontinentie

Na een half jaar bekkenbodemtherapie werd zij voor haar ontlastingsincontinentie doorverwezen naar het ziekenhuis. Jolanda: “De kringspier bleek bij mij voor een deel weggescheurd te zijn en niet meer goed te kunnen functioneren. Daarnaast was het aandranggevoel er wel maar kwam het signaal erg laat waardoor ik het vanwege die slechte kringspier niet kon ophouden.” Het ziekenhuis vermoedde dat door een elektrode in het bekkengebied te plaatsen, die verbonden met een pacemaker zou worden, controle over de ontlasting mogelijk zou zijn. Deze methode tegen ontlastingsincontinentie heet sacrale neurostimulatie of sacrale zenuwstimulatie.

Plaatsing van een neurostimulator

Na tientallen onderzoeken volgde een vier weken durende proefstimulatie. Een verbluffend effect: “Ik moest voor en tijdens de proefstimulatie een dagboek bijhouden. Vanaf de eerste dag was mijn toiletbezoek met de helft verminderd.” Jolanda moest een brief schrijven aan de zorgverzekeraar, want vergoeding van de behandeling van haar incontinentie van ontlasting is niet vanzelfsprekend. Dat baarde haar op dat moment zorgen, maar haar man verzekerde haar ervan dat ze het desnoods zelf bij elkaar zouden sparen als het niet anders kon.

Met groen licht van de zorgverzekeraar is de echte neurostimulator in mei 2005 geplaatst. “Vanaf dat moment had ik mijn leven terug. Zonder die stimulator zouden mijn werk en sociale activiteiten op een gegeven moment onmogelijk zijn geworden. Dan was ik weggekwijnd.”

Betere kwaliteit van leven

In 2007 heeft Jolanda Spek een tweede kindje gekregen. Onder begeleiding van gynaecoloog en internist heeft ze via een keizersnede een dit keer minder traumatische ervaring beleefd. “Op voorstel van de medisch specialisten ben ik niet onder narcose gegaan, maar heb de bevalling bewust meegemaakt. Daardoor heb ik deze periode in mijn leven op een positieve manier kunnen afsluiten. Daar ben ik heel dankbaar voor.”

Wat is jouw ervaring met ontlastingsincontinentie?