“Toen ik in 2010 in de Kamer kwam, stond orgaandonatie als belangrijk punt in het D66-verkiezingsprogramma en heb ik dat meteen op de politieke agenda gezet. Voor het televisieprogramma Vinger aan de Pols sprak ik met een zestienjarige meisje met taaislijmziekte.

Dat had grote impact op mij. Ze had nieuwe longen nodig, maar die waren er niet. Die lange wachtlijsten aanpakken – er wachten meer dan 1000 mensen op een orgaan – én diegene aanspreken die wel donor willen worden, maar zich om wat voor reden dan ook nog niet hebben geregistreerd, dát is mijn doel.

Nu is van 60 procent van de mensen geen keuze bekend, en moeten de nabestaanden de keuze voor hen maken. In september bracht ik mijn wet voor actieve donorregistratie in stemming. Het was ongelofelijk spannend, ik wist: elke stem telt. Bij de hoofdelijke stemming werd met één stem verschil de wet aangenomen.

Daarna barstte in de samenleving een hevige discussie los. Ik heb nog nooit eerder meegemaakt dat een onderwerp waarmee ik mij in de politiek bezighield, zo leeft.
Honderden mails, waaronder ook boze, maar ook mensen op straat die een duim naar me omhoogstaken: “Zo goed dat deze wet erdoor is!” Soms klinkt het verwijt dat in ‘Den Haag’ wetten worden gemaakt waar het veld niet op zit te wachten. Hier is dat anders.

De artsen die op de intensive care werken en dagelijks de nabestaanden om een zeer moeilijk besluit moeten vragen, zien grote verbetering in dit voorstel. Ook in de samenleving is een meerderheid voor actieve donorregistratie.

Het draagvlak is er dus. Ik hoop dan ook dat de Eerste Kamer de laatste stap durft te zetten. Zodat mensen zelf gaan over hun donorregistratie, en niet hun nabestaanden voor hen moeten besluiten.”

Gastbijdrage van Pia Dijkstra, Tweede Kamerlid namens D66.