Anja van Gendt had nooit gezondheidsproblemen. Totdat ze op een middag haast letterlijk werd overvallen door een aortadissectie. Er ontstond een acute situatie, maar ze kan het navertellen. Vijf maanden later voelt ze zich bijna als voor de gebeurtenis.

Symptomen van de aortadissectie

“Van tevoren had ik helemaal geen klachten. Ik heb nooit medicijnen gebruikt, ben nooit in een ziekenhuis geweest. Voorafgaand waren er helemaal geen tekenen dat dit mij zou overkomen.” Toch ging het mis voor Anja (59). Ze stond het eten te bereiden toen ze iets tussen haar schouderbladen voelde knappen. Een pijn trok naar beneden. “Ik heb gewoon gegeten, maar daarna wilde ik even liggen omdat ik me niet zo lekker voelde. Ik voelde tintelingen die steeds erger werden en de pijn trok naar het rechterbeen. Heel intuïtief heb ik mijn man 112 laten bellen, want ik wist dat het niet in orde was. Ik kreeg uitvalverschijnselen in mijn been en had geen controle meer over mijn blaas. Het was heel pijnlijk, maar ik raakte niet in paniek.”

Behandeling in een specialistisch hartcentrum

Kennelijk was er vanuit de ambulance al contact geweest met het ziekenhuis in Zwolle, want daar stond een team klaar om Anja op te vangen. “Ik weet niet wat daar precies gebeurd is, maar ik heb de cardioloog wel horen zeggen dat het zeer ernstig was. Toch heb ik nooit het gevoel gehad dat het over was.” De cardioloog stuurde Anja door naar een specialistisch hartcentrum, waar ze de volgende ochtend werd behandeld. Duidelijk was dat ze een aortadissectie, een scheur in de binnenbekleding van de aorta, had. Er was een gevaarlijke situatie ontstaan, onder meer omdat een losse flap in het grote bloedvat de slagader naar het rechterbeen afsloot.

De aortadissectie was een donderslag bij heldere hemel

“Toen ik bijkwam uit de narcose voelde ik eerst aan mijn been. Dat werkte gelukkig weer. Vanaf dat moment ging ik het herstel in. Ik begreep dat het vooral kwam door een hoge bloeddruk, maar tot dat moment wist ik niet eens dat ik dat had. Het had me nooit klachten gegeven, dus dat dit gebeurde was zeker een donderslag bij heldere hemel.” Anja was en is zeker niet te zwaar en hield er een goede levensstijl op na. Het grote huis en tuin bezorgde haar voldoende lichaamsbeweging. “Ik was en ben nu ook weer altijd energiek en actief. Toch kon dit gebeuren. Het is een geluk bij een ongeluk dat ik nog leef.”

Een jaar na dato

Bijna een half jaar na de aorta dissectie is Anja weer bijna zo energiek als voorheen. Ze krijgt nu wel medicijnen tegen de hoge bloeddruk. “Die moet ik levenslang gebruiken. Daar ben ik niet blij mee, maar het is natuurlijk niet anders.” Na de ingreep duurde het twee à drie maanden voordat ze zich weer goed voelde. “Ik denk ook een kwestie van de narcose”, kijkt ze terug. “Ik had ook moeite met concentreren. Ja, achteraf heb ik de dood in de ogen gekeken en het was erg schrikken voor ons gezin. Maar alles ziet er nu goed uit. Ik ben wel op een andere manier in het leven komen te staan. We proberen meer te genieten van het leven.”

Wat is jouw ervaring met een aortadissectie?