Voor de 40-jarige werkende moeder Peggy veranderde het leven in een tijdsbestek van 4 maanden compleet. Van het ene op het andere moment had ze ineens een benauwd en bedrukt gevoel op de borst en keel wat gepaard ging met duizelingen en extreme vermoeidheid. “Ik dacht eerst dat ik de griep te pakken had, maar nadat ik mijn klachten omschreef aan de bedrijfsarts werd mij geadviseerd een hartonderzoek te laten verrichten.”

Hartritmestoornis

Ze ging naar de huisarts waar een hartfilmpje (ECG) werd gemaakt. Om meer zekerheid te hebben over de reden voor haar klachten werd ook een Holteronderzoek verricht. Hierbij wordt het hartritme voor een periode van 24 of 48 uur geregistreerd. Dit leek duidelijkheid te geven want er werden afwijkende hartritmes geconstateerd. Peggy bleek een hartritmestoornis te hebben. “Ik was niet gerust bij het ziekenhuis waarnaar ik werd doorverwezen dus ben ik op zoek gegaan naar een beter gespecialiseerd ziekenhuis in hartritmestoornissen.”

Toen ze deze had gevonden zou ze op een wachtlijst van minstens 3 maanden komen te staan. Dus ging ze opnieuw op zoek en vond ze een cardiologiecentrum (privékliniek), dat eveneens gespecialiseerd is in hartritmestoornissen. “Ik kon hier binnen een week terecht en de onderzoeken in dit centrum heb ik als zeer prettig ervaren. Daarnaast was het fijn dat de onderzoeken werden vergoed vanuit de basisverzekering.”

Medicatie tegen ventrikeltachycardie

In het cardiologiecentrum kreeg ze te horen dat ze de hartritmestoornis ventrikeltachycardie heeft. Omdat de hartaandoening te maken heeft met de kamers van het hart, wordt het ook wel kamertachycardie genoemd. Bij deze stoornis ontwikkelen de kamers een eigen ritme, onafhankelijk van het ritme van de boezems. Bij Peggy zit een afwijkende plek in de hartkamer die eigen elektrische prikkels afgeeft. Doorgaans slaan bij deze aandoening de kamers van het hart te snel, waardoor de hartslag tussen de 100 en 240 slagen per minuut kan komen te liggen.

Bij Peggy is dit niet het geval, het totaal aantal slagen is normaal maar de slagen vanuit de kamer zijn erg zwak waardoor het bloed te weinig stroomt en er een zuurstoftekort ontstaat in haar lichaam. De klachten ontstaan aanvalsgewijs. Om haar hartritme te stabiliseren kreeg ze een bètablokker voorgeschreven. Patiënten met hartproblemen krijgen deze medicatie om de hartslag en de bloeddruk te verlagen. “De eerste 5 weken had ik heel veel last van bijwerkingen. Ik was vermoeid, benauwd, voelde me somber, kon slecht slapen en had last van jeuk. Dit maakte dat ik me nog slechter voelde.”

Toen tijdens haar vervolgafspraak bleek dat er geen verbetering was opgetreden, kreeg ze andere medicatie erbij. Ditmaal een calciumblokker. Calciumblokkers verslappen de spieren en verwijden de bloedvaten zodat het bloed goed kan stromen. Hierdoor verbetert de zuurstoftoevoer naar het hart en gaat de hartslag omlaag. “Met deze medicijnen erbij zijn mijn klachten geleidelijk aan iets minder geworden. Maar onvoldoende om weer volledig actief te zijn. Mijn energieniveau is ongeveer gehalveerd in vergelijking met de periode voor de ventrikeltachycardie.”

Ablatiebehandeling

Peggy vertelt dat ze na een nieuwe afspraak te horen kreeg dat ze voor ablatie in aanmerking komt. Dit is een behandeling waarbij de elektrische prikkels in het hart, die het ritme verstoren, geblokkeerd worden. Dat zal in haar geval gaan via een operatie op 23 maart aanstaande. Omdat er een kans is dat dit niet in een keer werkt, zijn er mogelijk meerdere ablaties nodig. Daarbij zal het na de ingreep waarschijnlijk nog 3 maanden duren voordat de resultaten zichtbaar zijn. Er moet namelijk eerst littekenweefsel ontstaan in de cellen die worden weggebrand. “Ook na de operatie zal ik medicijnen moeten slikken. Hier zullen bloedverdunners bijkomen om stollingen tegen te gaan. Het zij zo, maar ik grijp alles aan omdat het leven met de klachten die ik nu heb geen doen is.”

“Leer meer naar mijn lichaam te luisteren”

Ondanks alle onderzoeken is er geen directe oorzaak gevonden voor Peggy’s hartritmestoornis. Stress heeft mogelijk een rol gespeeld. Ze vermoedt dat de zware periode van haar scheiding in combinatie met haar drukke leven hier in zekere zin aan hebben bijgedragen.
Na haar diagnose liep ze zichzelf nog regelmatig voorbij. Daar moest ze dan de tol voor betalen. “Mijn batterij stond dan aan het einde van de dag in het rood en kon ik niets meer verdragen. Ik werd heel benauwd, prikkelbaar en verdrietig. Nu probeer ik zoveel mogelijk stressvolle en energieslurpende situaties te vermijden. Dankzij mijn ervaring als coach lukt dit me steeds beter. Ik kan alles nu beter accepteren en leer meer naar mijn lichaam te luisteren.”

Leven met een hartritmestoornis

Om beter om te kunnen gaan met haar aandoening heeft Peggy geleerd dat het belangrijk is haar energie goed te verdelen. Wat ze hiervoor doet?

  • Elke middag minstens een uur slapen of rusten
  • Goed letten op voeding (elke twee uur een kleine maaltijd, beperkt vet en suiker en extra vitaminen en mineralen slikken)
  • Rustig bewegen in de buitenlucht
  • Niet teveel activiteiten per dag plannen en liever niets van tevoren plannen (per dag verschilt hoe je je voelt, dus werkt het beter om spontaan dingen te doen. Dit voorkomt ook teleurstelling)
  • Omring je met positieve ondersteunende mensen en doe dingen die jou vreugde geven

“Als ik een opgewekt humeur heb dan is het allemaal wat minder vervelend maar er zijn ook nog vaak zware dagen. Dan komen emoties naar boven zoals angst, verdriet, eenzaamheid en neerslachtigheid. Ik probeer hier wel ruimte aan te geven en door de emoties te gaan, want doe ik dat niet dan blijven ze langer hangen.”

Peggy hoopt dat anderen met ventrikeltachycardie iets hebben aan haar verhaal. Misschien bij het vinden van een weg door de malle medische molen of om beter leren om te gaan met een hartritmestoornis. “Leef bewust, luister naar de signalen die je lichaam afgeeft en leer jezelf op nummer een te zetten. Probeer van elke dag iets te maken en zoveel mogelijk te genieten van de dingen die nog kunnen. Dat doe ik ook.”