Zodra je zorg nodig hebt, of dat nou in het ziekenhuis, verpleeghuis of thuis is, verander je automatisch in een patiënt, bewoner of cliënt. Logisch, maar deze patiënten, bewoners en cliënten zijn nog steeds mevrouw de Vries en meneer Jansen. Mensen van vlees en bloed met hun eigen leefgewoonten, behoeften én hun eigen verhaal.

Zorgverleners moeten op zoek naar dat verhaal. Wie was mevrouw de Vries, wie is ze nu? En, wie wordt mevrouw de Vries in de toekomst? Verpleegkundigen en verzorgenden zien de mens in zijn geheel, inclusief behoeften, wensen, vragen, onzekerheden en dromen. Zij staan nabij deze mensen en kennen vaak ook de familie en de context. Patiënten leren kennen is een investering, maar een belangrijk onderdeel van het zorgproces.

Soms zijn de wensen van een patiënt in strijd met de professionele standaard. Zo kan mevrouw de Vries vanwege slikproblemen eigenlijk niet meer verantwoord een harinkje eten. Maar elke vrijdag een visje maakt het leven voor haar de moeite waard. Het vraagt om lef van verpleegkundigen en verzorgenden om af te wijken van de norm en mevrouw de Vries te laten genieten van een haring. Dat kan alleen als ze de risico’s goed in beeld hebben en hebben afgestemd met haar en haar familie.

De zorg is constant in verandering, dagelijks worden zorgverleners geconfronteerd met meerdere (ethische) dilemma’s. Het vraagt veel van verpleegkundigen en verzorgenden. Voor hen staan hun patiënten altijd centraal. Maar de hoge werkdruk heeft grote weerslag op de realiteit. Gun verpleegkundigen en verzorgenden de tijd, zodat zij vanuit hun professionaliteit de patiënt ook echt centraal kunnen stellen.

Gastbijdrage van Sonja Kersten, directeur van beroepsvereniging V&VN.