Gehoorverlies heeft grote impact op het sociale en maatschappelijke leven van mensen. Het niet goed kunnen volgen van gesprekken kan mensen onzeker maken en zelfs leiden tot een sociaal isolement. Op de werkvloer bestaat vaak de angst dat de slechthorendheid de prestaties negatief beïnvloedt.

Yvonne Ruesink had lange tijd niet in de gaten dat haar gehoorvermogen verminderde. Ze werd er door haar huisgenoten op gewezen. “Praat niet zo hard, zeiden mijn kinderen. En waarom staat die televisie op tien?” Ze moest steeds vaker vragen wat er was gezegd. Alleen dan wist ze zeker dat ze het goed had verstaan. Yvonne werd er moe van. Dat laatste gebeurde niet alleen in haar sociale omgeving, maar ook in de werksfeer. Yvonne is manager in een praktijk voor fysiotherapie. Telefoneren werd lastig. Ze zette de telefoon vaak op de speaker. Lekker hard, dat gaf zekerheid. Ze was bang anders informatie van patiënten te missen.

Naar de audicien

Langzaam maar zeker groeide het besef dat ze actie moest ondernemen. Haar hoorvermogen ging verder achterruit. Dat de stap naar de audicien lang werd uitgesteld, had onder andere te maken met persoonlijke ervaringen. De moeder en schoonmoeder van Yvonne hadden een gehoorapparaat, en daarmee geen geweldige ervaringen. Uiteindelijk overkwam Yvonne de drempel. Ze maakte een afspraak bij een audicienketen, waar op basis van een gehoortest een gehoorapparaat werd geadviseerd. Dit was een hoortoestel dat werd vergoed door de verzekering. Yvonne kreeg geen informatie over andere mogelijkheden zoals bijbetaling of een toestel voor eigen rekening. “Ik had er geen goed gevoel bij.” Het apparaat bleek al vrij snel niet aan haar verwachtingen te voldoen. Dat werd haar door de audicien niet in dank afgenomen. “Ik kreeg de indruk dat ik niet moest zeuren en dat ik allang blij mocht zijn dat ik zo’n apparaat had. Ik ben maar weggegaan.”

Herwonnen gehoorvermogen

Het duurde een half jaar voordat ze een andere audicien opzocht. Die was haar aanbevolen door een kennis. Ditmaal werd het een positieve ervaring. Naast een hoortest werden haar wensen en eisen ten aanzien van het gebruik van het hulpmiddel in kaart gebracht. Na een proefperiode waarin verschillende hoorapparaten werden getest, volgde de uiteindelijke keuze. Die werd vervolgens stapsgewijs afgestemd op haar specifieke hoorbehoefte.

Het gehoor moet revalideren. Stapje voor stapje wordt het gehoorvermogen herwonnen. Omdat minder luisterinspanning nodig is, is de vermoeidheid een stuk minder geworden. Yvonne heeft een toestel dat nauwelijks zichtbaar is en dat zich aanpast aan de situatie. Als zij bijvoorbeeld in een restaurant is waar veel geroezemoes klinkt, worden die omgevingsgeluiden gedempt. Daardoor is een gesprek veel beter te volgen en voeren. “Verder hoor ik weer vogels fluiten, de klok in de kamer tikken. Allemaal geluiden die ik niet hoor als ik mijn hoortoestel niet draag.”

Vergoeding zorgverzekering

De Consumentenbond wijst erop dat de basisverzekering 75 procent vergoedt van de aanschafprijs van een gehoorapparaat voor volwassenen. Voor kinderen tot 18 jaar geldt een vergoeding van 100 procent vanuit de basisverzekering. De aanvullende verzekering vergoedt in een aantal gevallen (een deel van) de eigen bijdrage van 25 procent van de aanschafprijs. De basisverzekering kent een indeling in categorieën. Op basis van deze indeling wordt de ernst en noodzaak in kaart gebracht en is een aantal toestellen beschikbaar. Yvonne had verschillende van deze toestellen geprobeerd, maar het toestel dat voor vergoeding in aanmerking kwam voldeed niet aan haar persoonlijke wensen. Daarom besloot ze zelf een toestel te kopen dat volledig aansluit bij haar dagelijks leven. “Dat draag ik met veel plezier. Ik heb een wereld aan geluid herwonnen.”