“Ze is negen jaar en draagt groot leed met zich mee. Ze heeft een geheim: geen vluchtige verliefdheid of een wens voor paardrijles. Haar geheim is groter. Ze zwijgt uit angst voor pesten. De psycholoog verzekert haar dat ze ‘normaal’ is. Dat veel meer mensen ‘het’ hebben. Maar hoe leg je uit wat je zelf ook niet begrijpt?

Dus zwijgt ze, en vraagt ze zich af of ze echt normaal is. Want haar gedachten vliegen door haar hoofd en haar angsten lijken heviger dan die van haar beste vriendin. Die wél normaal is. Hoe verzwijg je iets wat een onderdeel is van jezelf? Hoe ontken je een deel van je leven?

Lief meisje: Vraag het de man die ook zwijgt maar dagelijks worstelt omdat ook zijn jeugd niet makkelijk was. Vraag het de vrouw die niets vertelt, maar haar armen verbergt omdat er littekens zijn. Vraag het de mensen die dagelijks situaties vermijden waarin ze misschien hun kwetsbaarheid moeten tonen. Vraag het de duizenden mensen die zwijgen over hun psychische kwetsbaarheid. Vraag het de mensen die te maken krijgen met vooroordelen, onbegrip, discriminatie.

Waarom is stigmatisering problematisch? Omdat van alle mensen met een psychische aandoening meer dan 70 procent vooroordelen of discriminatie ervaren. Omdat van al deze mensen twee derde stopt met activiteiten uit angst voor stigma. Omdat zwijgen over iets wat je leven ontwricht niet te doen is. Dat moet veranderen.

Laten we gezamenlijk werken aan een samenleving waarin psychische problematiek bespreekbaar is. Zodat dit meisje en alle anderen een keus hebben: zwijgen mag, maar vertellen wat je overkomt ook. Want psychische problemen zijn nu eenmaal onderdeel van onze maatschappij. Het gaat om een op de vijf mensen. Die niet meer vragen dan begrip.”

Gastbijdrage van Gerdien Rabbers, directeur Samen Sterk zonder Stigma